Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
#TOSUN
#VE
#TOSUNİYE
Birazdan iki adet Şiir paylaşacağım DOSTLAR ...
Ama öncesinde, Şiir'lerime dair, minik bir açıklama yapmak istiyorum izninizle, gülme krizim geçerse tabii ki de .. ??????
Daha evvel ''Tosun sizden daha Şair'' isminde konuyu yazarak ele almış, bir de seslendirmiştim hatırlarsanız ?
İşte konu yine aynı konu olarak, dün gece Sevgili İlhâmiyem tarafından arz edildi bana rica minnet ..
Ben de onu kıramadım, kıramazdım da o benim ruhum ve de canımdı, yazdım ..
Bildiğiniz üzere Ülkemizde bir hayli TOSUN ailesi var (!)
Ben acizâne bu sefer Tosunları iki sınıfa ayırdım, bay Tosun'a seslenip, yazdım tam bitirdim derken olmaz dedim, bayan Tosun'a yazmazsam, onun başı kel miydi ? ??
Vallahi ben yazarken, içim hem cız etti hem de gülmekten gözlerimden yaş geldi .. ??????
Her iki Şiir de aynen geldikleri gibi not edildi, herhangi bir düzeltme; yok ekleme, sekleme tekleme, saklama .., yapılmadı yâni .. Şiir'lerimin geneline yakının da öyle olduğu gibi .
Burdan sonraki yazacaklarım Sevgili bay Tosunlarla, bayan Tosiniyeleri ilgilendiriyor, sözlerim onlara ..
Bakın arkadaşlar ben şöyle düşündüm, şimdi siz bir şekilde direkt yahut dolaylı yollardan, şahıslarınıza özel bir imtinayla yazılmış, birazdan paylaşacağım bu Şiir'leri okuyacaksınız muhtemelen ?
Ve hiç mi hiç üstünüze alınmayacaksınız belki de ? Ben de diyorum ki üzerinizde bulunsun bunlardan birer tane (!)
Niyesi belli ? Canım nazar değmesin sizlere diye (!)
Siz isteyin yeter ki hatta ben, inci gibi muntazam kendi el yazımla yazar, süsler boyunlarınıza takılmalık kolye bile yaparım bu Şiir'lerden !? Oldu mu ?
Bir düşünün teklifimi, hem bence ''Türkçe'yi kurtarmaya değer'' ?
Tosuncuk yavrularınızdan birileri okur da sizlere bu haberi uçururlar inşallah !?
Ha unutmadan Tosunlar, belki de hayatınızda ilk defa duyacağınız kelimelerle karşılaşırsanız boyunlarınıza takmalık bu Şiir'lerinizde,
paniklemeyin hemen (!) Sakin olun ve derin bir nefes alıp derhal bir sözlük buluşturun (!)
Bu kadar basit yâni (!)
Yüreğimden sizlere armağandır Sevgili Tosunlar sülalesi, diyerek bitireyim ..
Ve KIYMETLİ dostlarıma da en içten SAYGI ve SEVGİLERİMİ iletiyorum ... ??
[ Sevda Sevgi LALOĞLU ]
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta