Ateşi yaralıyor gözyaşım.
Kurşun sızıyor dumanlardan toprağa.
Adım adım biriktiriyorum uzağı.
Ardıma dönüp bakmadıkça,
Yan yana geliyor gözlerim;
Ayrıldığı namlulardan.
İkiz bebek gibi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hiç kimse hak etmiyor sırtına saplanan kurşunları
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta