Oturmuş şair bahçede bir güllere bakar bir ağaçlara
Alır kağıdı kalemi, yazar diline geleni
Hanım gelir karşısına
Bir şaire bakar, birde mutfağa
Masa üstündeki bomboş tabağa
Verir veriştirir, yüzün buruşturur
Bize şiir değil, para lazım der
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta