Şiir Şairin Suçu Şiiri - Kadir Üçvet

Suçluyum, evet,
şiiri bir fırın kapısına bırakıp kaçtığım için,
hamuru yoksul bir dilin teriyle yoğurup
nesrin paslı tepsisine sürmekten suçluyum.

Kelimeler yansın istedim orada,
pişsin odun ateşi harında,
içinin ferini akıtsın hamur kıvamında
sobalara sığmaz alevlerde kızarsın fikrimin közleri.

Şiirimin mayası ateşin karasıydı,
küllenecek yarının deşelenen atası,
hamurun kıvamı yaşamın kabasıydı
tutmayan ayardı uymayan dizelerin hesabı.

Sözlerimiz ekşi mayalar gibi koktu,
mısralar anlamın pişmeyen yoksulu,
dil küflü peynir antibiyotik niyetinde
dönmüyordu kelimeler bir ilham üzerinde.

Şiirim fırında kürek üstü ateşli yatmakta,
üstü yanmış dizelerin içi kof kızarmakta,
suskun fırının kızgın dili dolanmakta
ve terkedilmiş bir ekmeğin bereketli azabı
Şairi suçlamaktadır.
Evet, suçluyum, evet…

kAD’r+