şimdi şehir suskun;
hafiften bir bozgun sokaklar.
el ayak çekilmiş,
sanki benden başka kimse;
bu rüzgarda eğilmemiş.
bir ben yeniğim;
bu taptaze ayrılıkta,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzeldi...Yüreğinize sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta