Şiir ağlar ben ağlarım

Yine bir seher uykusuzluğunda dökülüyor hayallerim.
Kızıl yemişin dallarına tutunan uğur böceği umuduyla.
Kınalı bir sonbahar kokusu var mis gibi; turuncu yaprakları öpüyor yağmur.
Sana uzanan uçsuz düşlerle dolu heybemin, güvercin kanatlarına yüklü yekpare ikindiler.
Kır saçlı ihtiyar gibi yine şiir,
Biraz yorgun biraz incinirler.
Evvelâ rüzgâr taşır yüzümün hicrânını,
Gecenin ortasında bırakır avuçlarına.
Olur da aniden değerse sinenin çiçeklerine hüzün buğusu,
Bakışına sinerse kederli bir bulut,
Kirpiğini titreten bir sızıyla ürperirsen:
Bil ki öksüz bir şiirin sessiz ağlayışı başlamıştır ellerimde.
Ben ağlamışım, şiir ağlamış,
Şehir ağlamış kendi hâlinde.
Belki sana göçen bulut, belki uçan güvercin, belki rüzgâr ve uğur böceği hep ağlamış.
Ağlamışız sessizce,
Ağlamışız sensizce,
Her şey kendi dilince.