Kesilmiş ipleri birbirine bağlayan düğümdür.
Aynadaki sessizliğin dilidir.
Yanındakine bir yıldızın kaydığını göstermeye çalışırken, geride kalan izdir.
Denizde sektirdiğin taşın son düşüşüdür.
Okuyanların ebe olduğu saklambaç oyunudur.
Çocuk doğduktan sonra anne rahminde kalan yalnızlıktır.
Sıçrayan balığın gördüğüdür.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta