Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Ufku görünmez günde, meğer ne çok yanılıp,
Puslanmış sevgi sağmış, duruna sığınmışım
Hande kara duvakken, meğer ne çok ağlayıp
Avunç ağıtı yazmış, ukdene sığınmışım
Yokluğunu yok sayıp, yalan varda kalarak
Tebessümün içine, sırdan acı salarak
Ürkek göze gem vurup, hülyalara dalarak
Teselliye köz dizmiş, gölgene sığınmışım
Sensiz senlik vururken, üstelik hiç bilmezken
Aşkın öz mihenginde, can yolunu bulmazken
Heba olmuş ömürde, lâhza vefa kılmazken
Tecelliye söz düzmüş, sevgine sığınmışım
Mükemmel şiir özel emek verimiş şiir kutlarım saygılarla +ant+10 puan+Kaleminiz yüreğinizin tam tercumanı olmasını dikleğimle.
Sensiz senlik vururken, üstelik hiç bilmezken
Aşkın öz mihenginde, can yolunu bulmazken
Heba olmuş ömürde, lâhza vefa kılmazken
Tecelliye söz düzmüş, sevgine sığınmışım
bir 10 puanlık şiir daha
İŞTE ŞİİR/İŞTE ŞAİRE
Okuduğum nadir hece şiirlerinizden biridir Şükran Hanım. Son zamanlarda biraz hece şiirinize merakınız artmış gibi. Şiiriniz 7/7 = 14 lük arızasız ve şarkı sözü tadında bir şiirdi . Kutlarım.
yokluğunu yok sayıp,yalan varda kalarak tebessümün içine,sırdan acı salarak ürkek göze gem vurup,hülyalara dalarak teselliye köz dizmiş,gölgene sığınmışım ..sensiz senlik vururken,üstelik hiç bilmezken aşkın öz mihenginde,can yolunu bulmazken heba olmuş ömürde,lahza vefa kılmazken tecelliye söz düzmüş,sevgine sığınmışım.Günlük yaşamın acımasızlığında sığınmak istediğimiz bir yürektir sevda.Ömürler bir bir heba olurken ,yaşayan sevdadır bütünleşen yürekte sıcacık bir andır.Sevgili Şükran Hanım; şiiriniz günün yorgunluğunda içilen bir fincan kahvenin kokusunda sinmiş dizeler ve uçup giden yorgunluk,tebrikler yürek sözünüze,saygılarımla.+10 Ayrıca haftanın şairi kutlamanızıda okumaktan onur duyduğumu belirterek tekrar teşekkür ederim.
Sensiz senlik vururken, üstelik hiç bilmezken
Aşkın öz mihenginde, can yolunu bulmazken
Heba olmuş ömürde, lâhza vefa kılmazken
Tecelliye söz düzmüş, sevgine sığınmışım
AKŞAMIMIZA DÜŞEN GÜZEL ŞİİRLERDEN BİRİ DE BU KUTLUYORUM DOST YÜREĞİNİZİ. ÇOK BEĞENDİM.+10
yüreğinize sağlık
sevgili Şükrân,
şiirinizdeki âhenk ve estetik hoş..konunun ele alınışı ,bütüne yayılışı iyi,ancak anlaşılabilirlikte zorlanılıyor gibi..yeterinden fazla tasvirler buna sebep olmuş. Birde harflerin boyunu mümkünse küçültürseniz anlaşılabilirlik oranınız artar...yazdıklarım sadece şiirinizin hak ettiği değere erişmesi açısındandır..umarım yanlış anlaşılmamışımdır...sevgi ve saygılarımla
Sevgiye sığınan, sevgiyle yoğunlaşan yüreğinizi ve bu yüreğin sesi olan eserinizi kutluyorum.
Başarılı, etkin ve duygu yüklü bir şiir...
Tam Puan + Ant.
Selam ve sevgilerimle...
Nafi Çelik
..........
Sensiz senlik vururken, üstelik hiç bilmezken
Aşkın öz mihenginde, can yolunu bulmazken
Heba olmuş ömürde, lâhza vefa kılmazken
Tecelliye söz düzmüş, sevgine sığınmışım
....okumak güzeldi..tşk.sevgili Şükran Ay
Yüreğinizi ve kaleminizi kutluyorum. Haz duyarak okudum. Tam Puan.
Saygılarımla.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta