Nisyana şartlamıştım mazimdeki tüm kabahatleri,
Kendini koyacak kavi bir kabir bulamadı ezel.
-Bir nefretten başlayan sevda olmama temennisiyle-
Bu şehir yalnız ve yalnız ayakları ıslakken güzel.
Zamanın evladı değilim, göğsüm meftun uzaklara,
Bu devran ki karanlık kanat germiş tertemiz aklara.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta