Sigarayı Bırak Şiiri - Afşin Dualı

Bir nefes çek, içinde doldu bir zehir,
Ciğerlerin yavaşça soldu, kalmadı feri.
Damarlar daralır, sanki boğulan bir şehir,
Adım adım yaklaşıyor, o karanlık zehir..
​
Parmak uçlarında sarı leke, zihninde ağır zincir,
Özgürüm dersin iraden paketin içinde esir.
Duman gölgesinde duygular birer birer erir,
Bu sahte teselli ruhuna acı verir.
​
Zaman akıp giderken dumanla soldu her bir gün,
Gençliğini sattın, bedeli ağır bir hüzün.
Geleceğin bugünden dumanlı haliyle düşün,
Vazgeç bu zehirden, olsun artık son dönüşün.
​
Emanet olan bu beden, her gün yıprandı,
Maneviyat zayıf, insan nefsine aldandı.
Ömür sermayesi ateşte yakıldı,
Vicdanın sesi dumanın ardında saklandı.
​
Söndür o ateşi, ciğerine hayat dolsun,
Kaderin dumanla değil, iradenle şekil bulsun.
Bu kirli alışkanlık artık son olsun,
Güneş doğsun kalbine, karanlıklar geri dursun.

Bir sevgili gibiydi oysa sigara, en başta narin,
En büyük katili oldu sonunda yorgun bedenimin.
Sığındığın o liman meğer bir uçurummuş derin,
Dost sandığın o duman, hırsızı oldu emeğimin.
​
Dert ortağım dedin, her kederde ona sarıldın,
Her nefeste ömründen bir parça çaldı.
Yalancı bir huzurun rüzgarına kapılıp yarıldın,
Geriye sadece kül ve solgun bir yüz kaldı.
​
İradeni teslim ettin, hep daha fazlasını istedi,
Gönül aynası is bağladı, görülmez oldu hakiki nur.
Bu hileli aşkın sonu sadece ölümü gösterdi,
Nefsine kul oldun kalbinden uzaklaştı huzur.
​
Şimdi bu sahte sevgilinin maskesini yüzünden düşür,
Ciğerine tertemiz bir nefes çek, hayatı yeniden tat.
Bırak o zehirli eli, duman seni üşütür,
Bu kirli hikayeyi kalbinden sonsuza dek söküp at.