Şifalı Eller Şiiri - Gökçe Zafer Özaki Û ...

Sen beyaz önlüğünle
hayatın nabzını tutarken
ben kendi kalbimin
ritmini öğreniyordum.
Ellerin…
Şifâ dağıtan ellerdi onlar;
bir yaraya değse
acı susardı belki.
Bana değmedi,
ama ben yine de
iyileşmenin ne demek olduğunu
senden öğrendim.
Bir gün
yorgun bir hayatın ortasında
omzuma dokunsaydın
dünya biraz daha hafif olurdu,
bunu biliyorum.
Ama bilmek de
bazen yeter insana.
Sen başkalarının yarasını sardın,
ben kendi içimi.
Aynı şehrin
farklı odalarında iyileştik.
Eğer dokunsaydın
hayatım güzelleşirdi,
evet.
Ama dokunmadın diye
hayat çirkinleşmedi.
Çünkü bazı insanlar
el sürmeden de
insanın kaderine
şifâ bırakır.