Şifâ Şiiri - Faruk Yaşa

Karanlık çökünce Galata’nın üstüne
“Bir zamanlar…” diye başlıyor cümlelere.

Nice âşıklar geldi geçti yollarından.
Kimi şifâ buldu aşktan,
kimi medet umdu taştan.

Ben hep seni umdum, çiçek yüzlüm.
Ne hikâyeler yazdım sana da…
Hezarfen’in denize düşürdüğü mektuplardaydı hepsi.

Ulaşmadıysa merak etme, çiçek yüzlüm.
Tüm yakarışlarım,
sözlerim, hayallerim, kurduğum düşler,
gördüğüm rüyalar senmişsin hep.

Şiir oldun artık
her ânımda ve her anımda…