Sensizliğin olduğu bu şehirde
İnanmakmak olduğumuz bu dünyada
Bitiş çizgisine yaklaştığımız bu ölümde
En uzaktasın en ırakta
Lekelenmedi yüreğim sana hala tutsağım BEN
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta