Şiar'ın iş yapar ölüsü

Karanlık yedi kişilik.
Musalla başında ardıç kokusu, bir kadavra gibi.
Şairin şiarına manzur düşmüş ölümüm,
Koyu ruhu taşıyan fani beden.

Kendi gölgesine güneş olan kişi,
Ferdi kahrına hürmet, ahi ritüel.
Derdi hasbihaline sakız çiğneten,
Verdi kulak özüne, sağır sultan.

Bildiğin doğruyu inkar, sorguya kasıt.
Tedavisi olmayan süreç, boş kağıt.
Hasetin terapisi, imrendiği yere çaşıt.
Olmayan yoksun benliğine menfi kanıt.

Estetik her hücren, her anın bir kayıt.
Şerayetin şirazesi şaplı şerbet, lakayıt.
Laubali metan, tek sezonlu dramatik ağıt.
Yazmaya yakıt, vurmaya yürek, kazmaya kuyu ister.

Dinleyesin, ben İlyiç, Çaykovskinin vurduğu notayım.
Okursan ben Ivan İlyiç’in kör bağırsak başlangıcıyım.
Gördüysen beni, İlyiç Ulyanov gibi kendi fikrimin babasıyım.
Bildim seni, İlyiç Oblomov, çürümüş yazılarını boğayım.

Gene saygı duyardım; bu sefer elit seçenekleri alacağım.
Kan değil şiir kusarım, dere beyleri gibi nüfuslanacağım.
Güç arayan açık arar, senden daha güçlüsünü bulacağım.
Ben Vader’in felsefesiyim; piyonla yaşayıp, krallar gibi öleceğim.

Semersiz yılkılara binip, terk edeceğim bağım olan her zehri.
Dank edeceğim; beni korkutan ne varsa aşacağım asidik nehri.
Alvaro, gecenin gölgesinde adalet leşi taşırken tıkanır nefesi.
Ben hain olurum, gene mezar başında nöbet tutar her boğuk ezgi.

Benim her çekincem, koca namlulardan daha tehdit etti.
En öfkeli kriptonit, ilkeyi erittim, akıttım her kederi.
Kazanlar doldurdum göğsümde; cülusun ederi nedir ki?
Diyarlar hayal ettim ben, kuru ekmekle her hecesi.

Sabır ederim düstursuz her hissime.
Çekenin derdi hep karambol fırtına.
En niyetli düşen yıldırım fikrime,
Büyük denizde götürmez pus rıhtına.

Silahı kavrasa ne! İşlemez talihime.
Sessizliği bozar şiir, bu arsızlığına.
Sanki insan en yüce can, gider garibime.
İntikam alacağım, acınası alacalı gaybına.

Üç dişli yaba, çapraz kafiye, bu akıl oyunları.