Bizim bir Sezik vardı
Dedesini amcasını
Tüm akrabasını
Çok seviyordu
Ama kendi
Onlardan uzakta
Başka yerde yaşıyordu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Harikasın... Çok güzel. Tebrikler..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta