Birazdan kalkıp gideceğim şu tahta kurularının yediği banktan;
Ben yürürken ve bana bakarken içimle konuşmaları duy,
Yani,
Arkama bakmadan,ve oturduğunu bilmeden orda,
Adımlarım hep ileri giderken,
İçim geriye yol alıyor,
Ve artık özlemlere yelken açıyorum sevgilim...
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta