Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sayfanıza gelip de eli boş dönen yoktur sanırım. Şiir olarak bir ziyafet verdikten sonra bilgilendirmeyi de ihmal etmiyorsunuz. Tam puanımla kutluyorum Üstadım.
öze etken olacak daimliğin aşamalarını ortaya koymuş bir çalışma
usta kalemin başarılı paylaşımına tam puan
kutlarım hocam
esenliklerle
Değerli yazar bir emek oluşla kendini ortaya koymakta. Güzel ve başarılı çalışmasını tebrik ederim. Selam ve saygılarla...
tebrikler
Sevgili dostum
Tebriklerimle gönül pınarımdan 10
Yan yazılmış bir sekiz kadar sevgiler...
Âlimoğlu
Şu konuyu hatırlatmak zorunda hissettim kendimi..
Mekke'nin fethinden sonra kabeden çıkarılıp imha edilen putların tamamı insan şekilleri idi...
Gönüller sultanının da dikkat çektiği bir konuda , ben ümmetimin aleni şirk etmelerinden korkmam, gizli şirklerinden korkarım deyip, çağımızin putperestliğine işaret etmiştir........
Tebrikler dostum, harikasın
Akıl kula
Kul kulluğa
Özünde tartışılmazlığa
Sorgusuzca uzanmışsa
Tebrikler hocam. Güzel bir çalışma.
Selam gönül dostu,
Nadide inciler denize serilmiş
Siyah olanları derinde gizlenmiş
Dalgıçım diyen baktıkça büyülenmiş
Tebrikler dost, kantarlarda ağır gelmiş
Damladıkça, kantar kefelerini alt üst eden pırlanta kaleminizi gönülden kutluyor, bıraktığı incilerin daima göz kamaştırması dileğiyle saygılar sunuyorum.Tebrikler...
Bir yerde demokrasi varsa, düşünce ve fikir özgürlüğü de var demektir. İnsanlar düşncelerini açıkça ifade edemiyorsa, orada bir sorun var demektir. Osorunun derhal giderilmesi gerekir.
Bir insan görüşünü söylrken o cümlenin başına'Bana göre' ifadesini eklerse, o onun kendiş görüşü olur. Ancak bunu şiirde yapamazsınız.//Putperestliğe gelince 21.YY daki putperestlik biraz farklı.Gizli şirk dediğimiz bir durum var ki çok tehlikeli.Dikkatli olmak gerekir. Şiir çok nefis, tebrikler sevgili dostum. Allaha emanet ol.
BİLİNE ÇİZGİNİZDEN YİNE MÜKEMMEL BİR ŞİİR MEHMET HOCAM.BU TARZDA ŞİİR YAZAN ENDER KALEMLERİN BAŞINDASINIZ.TEBRİKLER SELAM VE SAYGILARIMLA TAM PUAN.
Bu şiir ile ilgili 21 tane yorum bulunmakta