Şeyh Vefa Sultan Şiiri - Züleyha Aktaş

ŞEYH VEFA SULTAN

Konya’da bir sabah, ilim kokan taşlardan
Bir çocuk geçti zamana, adını sormadan.
Babası dua, annesi sabır öğretirdi;
Adı Mustafa’ydı, gönlü erken büyürdü.
🍂🍂🍂
Medrese kapıları açıldı aklına,
Fıkıh diz çöktü edeple bakışına.
Ama ilim yetmedi, kalbi çağırdı Hakk’a;
“Bilmek başka, olmak başka” dedi susarak.
🍂🍂🍂
Bir dergâh eşiğinde çözüldü gururu,
Ekmekle imtihan etti nefsin tortusunu.
Yıllarca taş taşıdı, süpürdü eşiği;
Adını sildikçe yazıldı hakikati.
🍂🍂🍂
İlim sustu bir yerde, hikmet konuştu,
Dil değil hâl öğretti, gönül oluştu.
Az yedi, az konuştu, çokça sabretti;
Nefsini her gün yeniden terbiye etti.
🍂🍂🍂
İstanbul çağırdı onu, fetih sonrası şehir;
Taşında kılıç, toprağında dua var bir bir.
Vefa semtinde bir mum yandı sessiz,
Adını sormadı kimse; hâli her şeye yeterdi.
🍂🍂🍂
Sultanlar diz kırdı huzurunda sözsüz,
Fatih bile dinledi onu kalpten, süssüz.
Makam değil, mânâ ağırdı terazide;
Hüküm kalpten geçerdi onun nazarında.
🍂🍂🍂
Firasetiyle okurdu insanın içini,
Bir bakışta bilirdi niyeti, derdini.
Söze dökmezdi gördüğünü, susardı;
Çünkü hakikat, gürültüde kaybolurdu ona göre.
🍂🍂🍂
Ne altın istedi ne de alkış sesi;
Bir lokma, bir hırka—gerisi hevesi.
Kalp gözü açıktı, keşfi saklıydı derin;
Keramet gizlenirdi ahlâkında, dilinde değil sözün.
🍂🍂🍂
Dedi ki:
“Bu yol sözle değil, hâl ile yürünür;
Kalp yıkanın ilmi susar, dili çürür.
Kul incitenden geçmez bu kapının eşiği;
Edep, Hak yolunun en ağır yüküdür bil ki.”
🍂🍂🍂
Bir bakışıyla çözüldü nice düğüm,
Bir duasıyla hafifledi yüküm.
Ama o, olanı kendinden bilmedi;
Her lütfu Sahibine teslim etti.
🍂🍂🍂
Bir şehir öğrendi ondan vefayı ve sınırı;
Ne kendini büyüttü ne küçülttü insanı.
Gitti; adı kaldı, sesi kaldı taşlarda…
Vefa Sultan’dı o —
bir ömür, Allah’a kul kalmanın adıdır aslında.

✍️ Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 31.01.2026
Cumartesi Günü. - Saat: 01:43