Seyfet Bozçalı Şiirleri - Şair Seyfet Bo ...

Gün be gün çoğalıyor azıp yoldan sapanlar
Batıl akıllarıyla dinsizliği yayanlar
Özgürlük maskesiyle ukalalık yapanlar
Kendileri inanıp üstelik hak sayarlar.

Ayrılamadım!
Kırk yıllık hayatım hatıran dolu,
Geçmişin izinden ayrılamadım.
Ne yazık yaşamın yok başka yolu,
Gurbetin özünden, ayrılamadım..

Gelince İlkbahar doğa uyanır
Gönül çiçeklenir, bülbüle döner
Fışkırır nebatat çevre boyanır
Yüzlerde gülücük bir güle benzer…
Yeşerir yürekte yeni umutlar
Aşkın semasından kalkar hudutlar

Yorgun gönüller sanki bir hazan
Solan yaprakla kuruyan daldır.
İçinde arzular bekleştiği an
Dalında tomurcuk olan bahardır! ..

Rüzgâr ninni söylüyor, yapraklar oynaşıyor.
Güneşte gülümseme neşe dışa taşıyor.
Güler yüz tatlı diller düşünceyi okşuyor.
Durgun olan bedenler günden güne coşuyor..

Uyum sağlıyor insan, tabiatla iç içe,

Bahar Sevinci.
Erikler çiçek açtı baharı müjdeledi,
Havaya cemre düştü, bulutlara can geldi.
Topraktaki bitkiler birbiriyle yarıştı.
Tabiata can verdi müjde ilk bahar geldi...
S.BOZÇALI 27.2.2021

Tatmıyor insanlık rahat bir ölüm
Aç susuz kalıp da ölmek ne acı!
Bir yanda refah var, bir yanda zulüm
Bu dertli dünyada gülmek ne acı!

Şaşkınlık, taşkınlık, büyük karmaşa

Hak yolunda can verirde sapmayız,
Hakkı üstün tutup yola girdik biz!
Ülkem için benlik senlik yapmayız
Birliktelik zirvesine vardık biz!

Vatan toprak kaygısına düşünce,

Bakışlar ön yargılı birazda kirli ise,
Kendimizi bilmezsek ruhlar bulanık olur.
İlkelerimiz ile doğru yola girmezsek,
Hakikat aynaları daim tozlu görünür.

Sözlerle sevmeyi maharet sanma
Kalbinden bir köşe ayırsan yeter
Bu yolda ben yandım bir de sen yanma
Sadece sevgini duyursan yeter.

Dermeli dalından gülü solmadan