ŞEYDACIK
Sevgi grubuna ne zaman katıldığını anımsamıyordu Şeydacık’ın. Sanki kuruluşundan beri varmış gibiydi. Sevgi Grubuyla özdeşleşmişti.
Şeydacık 4 yaşındayken geçirdiği çocuk felci nedeniyle yürüyen sandalyeye mahkumdu. Ama bu engeli onu dünyanın güzelliklerine küstürmek yerine içini sevgiyle doldurmuş, tam bir sevgi insanına dönüştürmüştü.
Şeydacığın kalbi güzelliklerle dolu olduğu gibi kin, nefret, hakaret, kalp kırma gibi deyimlerin anlamını bilmezdi. Sevgi saçıyordu yüreği. O nedenle gruplar paylaşamıyordu onu. O kişileri kıramadığı için gruplara üye olsa da Sevgi Grubunu evi kabul ediyordu. Ve tabi ki Şefkat Çağlayanını da ağabeyi...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Sevgili Babişkom...
O kadar İçten Ve Duygu Dolu Yazıyorsun Ki...
Her Birimizi Sürüklüyorsun Duygular Diyarına...
Harika Bir Yazı...
Yüreğine Sağlık Babacım...
onnnnnnnnnnnnn
Bitimsiz Sevgilerimle...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta