Sana yazmak artık bir külfet.
Tuttuğum kalem bile bir yük, üzerime binen ağır bir palto.
Ve her biten mürekkep, içimdeki sevgiden bir parça daha çalıyor.
Bir zamanlar dilimden düşmeyen adın var ya,
şimdi dudaklarımdan eksik birer hece gibi düşüyor.
Ne sesin yankılanıyor içimde, ne de gözlerin eski ihtişamıyla parlıyor zihnimde.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta