Sevmeyi Beceremedin Şiiri - Mesut Özdemir 3

SEVMEYİ BECEREMEDİN

Ben seni kaybetmedim.
Bunu hâlâ “kader” diye anlatıyorsan,
yalan söylüyorsun.
Çünkü kader,
çaba göstermeyenin arkasına saklandığı
ucuz bir masal değildir.

Sen beni yarı yolda bırakmadın sadece,
yarım bıraktın.
Bilerek.
Çünkü tamamlamak,
sorumluluk isterdi.
Ve sen,
hiçbir zaman sorumluluk alacak kadar
sevmeyi bilmedin.

Ben sustum.
Ama susmak affetmek değildi.
Susmak,
anlatmanın bir işe yaramadığını
anladığım andı.
Her susuşumda
bir parçam senden koptu,
sen fark etmedin bile.

Bakışlarımı hiçe saydın,
sarılmalarımı alışkanlık sandın,
dokunuşlarımı sıradanlaştırdın.
Bir insan sevgiyi
bu kadar hoyratça harcayamaz,
harcamamalıydı.

“Seviyorum ama…”
Bu cümle var ya,
insanı öldürmeden öldüren cümledir.
O “ama” ile
beni değil,
kendini temize çektin.

Gitmedin.
Kaçtın.
Ama kaçarken bile
arkanda bir ihtimal bıraktın.
Çünkü sen,
kendinle yüzleşemeyecek kadar
korkaksın.

Ne adam gibi gittin
ne de adam gibi sevdin.
Benim kalbimi
deneme tahtasına çevirdin.
Sevildin,
beğenildin,
güçlendin.
Bedelini ben ödedim.

Ben sana yük olmadım,
sen bana yara oldun.
İyileşmeyen,
adı konmamış,
üstü kapatılmış bir yara.

Bir gün,
biri seni benim gibi sevmezse
şaşırma.
Çünkü herkes
bu kadar sabırlı doğmaz.
Herkes
kendini bu kadar yok saymaz.

Ve evet,
o gün geldiğinde
beni hatırlayacaksın.
Ama geç olacak.
Çünkü ben,
sevilmediğim bir kalpte
bir daha durmam.