Sevmemek Yok Şiiri - Rasih Hacıkadiroğlu

Sevmemek Diye
Bir Hakkım Yok Benin

Söyle bana, sevmesin mi

seni şu gönlü yanık sûretim?

Sevilmezse neye yarar güzellik,

bir ayet gibi durup

okunmayacaksa?

Sanma ki sevgi

seninle benim aramda

masum bir alışveriştir.

O bir yüklenmedir;

İnd-i İlâhîden iner

ve altına girdiğin an

ağırlığını öğretir insana.

Aşk olmayaydı

sen eksik bir zaman,

ben bilinmez bir çağ olurdum.

Aynı şehirde yaşayan

iki yabancı…

Cebimizde rüzgâr,

ellerimizde hiçlik.

Ben Mecnun,

sen apansız;

saç baş dağınık dolaşırdık

“Meczup” derlerdi,

“bunlar tehlikeli

çünkü akıllarını kullanıyorlar.”

Atarlardı bizi dolaplara,

çeksin çilesini,

bîvefâ olsun,

itaatkâr olsun diye.

Oysa bilirim:

sevgi ne senden

ne benden.

Onu halk eden

Sâhib-i Hüsn’dür.

Aşkı yaratmasaydı

sen hüsran,

ben derbeder, malâyânî…

Bulamazdık birbirimizi,

çaresiz savrulurduk

dört bir yana,

mecalsiz.

Yetiş ya Ahmed!

Çağın hesabı ağır,

aşk bile ağır yaralı.

Bitik ve yorgun insanı

bir şahit gerek,

bir sarsıntı,

bir hakikat depremi.