Sevmek ağlamak mıdır” sevdiğinin ardından.
Her sevene umut verip; bağlayınca kendine,
Ocaklarda dövülen demir, misali,bendim,
Çağırdıkça ses gelmez,nerde kaldı sevdiğim,
Manzum topraklara” ayak bastım üstüne,
Muvakkat” hayat, elbet bir gün son bulur.
Sevenin hayali,sevilmenin ruhani,,,
Ağlamakla inletir,durmaz artık kaybolur:
Eğer ki uslanıp; dize gelirse sevmek.
Sevilmeyi bilmeli,sevmekle; sevilmeli.
Herkesi cahil bilip,ben bilirim diyene…
Destursuz o dergahtan” içeri girmemeli,,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel şiir. Tebrikler
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta