Sevmek diyordu ve duruyordu kadın..
Gökkuşağına uzanıyordu elleri
Ve bir hercai adam, gökkuşağı gözleri..
Kadın gülümsüyordu.
Sevmek diyordu, sevmek;
Kahkahaların sustuğu yerde bile,
Bir kardelen olabilmek..
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Begeniyle okudum tebrikler
Aşka dökülen renklerde kendini bulabilmek...
Yanmak, kavrulmak, delirmek..
Kelimelerin bittiği yer..
yürekten gelenleri yürekten kutlarım muhabbetle
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta