Seviyorum seni Şiiri - Gönül Kütük

Sen sanıyorsun ki,
Dünya bir tek sana dönüyor.
Evet, sen bana bakınca,
Bütün dünya yönünü sana dönüyor.

Seni kendime yön tayin etmişim,
Pusulamın ibresi sadece seni göstermeli.

Seni anlatırken,
Sırtını dönmeye teşebbüs eden dünyayı,
Kulağından tutup çevirmeliyim geri,
Tek ayak üstünde bekleterek tüm evreni.

Sahipsiz yürek şehirlerini ezip,
Merdiven dayayıp kalbinin ortasına,
En tepelerden anlatmalıyım seni.
Ömrümce birikmiş tüm yaşlarımı,
devirip dökmeliyim ardıma.

Bu kez kısa çöpü çekmeden,
Hasbelkader düştüğüm bu yolda,
hiçbir infial duygu bırakmamam gerek ardımda.

Bir sahabenin iman savaşı gibi,
Teslimiyetin huzurunda,
Gönlümdeki pusulamın,
Yani senin,
Yani kalbindeki, Rehnüma atışın izinde ilerleyip,
Dünyanın döndüğü yöne dünyaları sermeliyim.

Öyle misafir gibi geçmemelisin,
Hiçbir öykünün kıyısından.
Yazılmış öykülerin,
Gerçeğe dayalı yaşanmışlığında anlatmalıyım seni.
Kabul olmayacak duaları da,
Seninle karıştırmalıyım aminlerime.

Pamuk ipliğini çeliğe çeviren,
Çıplak elleriyle koru avuçlayıp,
Yüreğini elleriyle yakan,
Kendi sevdasının tufanında kalarak
Anlatmalıyım seni.

En şiddetli dalgaların yüzüme çarparak
Gözlerimi dövmesi,
Yine de ordan ayrılmamak için
Dalgalara kafa tutarak mesela…

Kınında küflendirmeliyim,
Ayrılığı zikreden kılıçtan keskin dilleri..

Ya da sen gitmeyi düşünürken,
Müzehher varlığınla süslediğin bu evreni,
Sana armağan edip,
Kendi şehrimi sırtlayıp
Merdancı adımlarla giderek,
anlatmalıyım seni.

Kadehleri tuzla buz edip,
Beyaz ellerinden şerbet diyerek içmeliyim,
Üzerime şule gibi yağan beyhude yağmurları.
Çıkarmalıyım kalbimden sensiz atışları.
Tek tiryakiliğim sen ol diye,
Çayı soğuk, suyu ılık içmeliyim.

Hiçbir tadın hazına varmadan,
Yorgun ve bitkin olmama rağmen,
Seni izlerken gözlerime unutturmalıyım uykuseverliği.
Rüzgara kanat açıp savrulmasın diye
Korumalıyım yapraklarını.

Seninle doğmuşum gibi
Sadece seninle var olmalıyım.
Seninle var olmayan varlığıma,
Aşkı sorgulamalıyım.

Gök gürültüsünü korkutacak bir şiddetle,
Söylemeliyim içimden geçenleri.

Yaymalıyım kulak kulak,
Senden öğrendiğimi.
Bence bütün insanlık bunu bilmeli,
Ödüllendirmeliyim soruma cevap vereni..
Aşkı kimin kalbi doğurdu, peydahsız bir geceden evveli?

Ben,
Ömür denen bu uzun yürüyüşte,
Mukadderatı müsterih bütün ihtimalleri,
Senin tek bir gülüşüne değişecek kadar,
Gözünü karartmış bir inatla bağlıyım sana..

Öyle ki,
Hala anlamadıysan hislerimi,
Dünya sırtını çevirmeye kalksa bile,
Tutup yeniden sana döndürecek bir kudretle,
Seviyorum seni..
Öyle Seviyorum seni..