Seviyorum Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Bir bebeğin gülüşünü seviyorum,
Daha kirlenmemiş bir sabah gibi.
Dünyaya küsmemiş bir bakışı var,
Bana “her şey bitmedi” diyor gibi.

Güneşin denize değdiği anı
Sessizce, kimse yokken seviyorum.
Ufukta pembeye dönerken mavi
İçimdeki kavgayı susturuyor.

Bir insan iyilik yapıp da sonra
Kimse görmeden uzaklaşınca,
Uzaktan onu izlemeyi seviyorum,
Kalbim ağırlaşır, gözüm dolunca.

Ben asabiyim bazen, biliyorum,
İçimde fırtına, dilimde zehir.
Ama tüm bunlara rağmen içimde
Yumuşacık bir yer hâlâ diridir.

Bir kediye su koyan bir el gördüm,
Kimse alkışlamadı, ben gördüm.
O an içimdeki sinir sustu,
İnsan kalabilmeyi seviyorum.

Yağmurdan sonra toprak kokusu,
Eski bir hatıra gibi gelir.
Çocukluğumdan kalan o güveni
Bir anlığına geri seviyorum.

Yolda düşüp utanarak kalkan
Bir çocuğun dizindeki kiri,
Annesine bakıp ağlamayışı…
Güçsüzlüğün cesaretini seviyorum.

Bazen çok sertim, kabayım,
Sözüm bıçak gibi keser canı.
Ama geceleri aynı ben değilim,
Kırdıklarımı düşünürüm gizli.

Bir çayın buharında dinlenen
Yorgun bir günün sonunu seviyorum.
Konuşmadan da anlaşabildiğim
O sessiz anları seviyorum.

Birinin mutlu olduğunu görünce
Sebepsizce hafifler içim.
Benim değilse bile o sevinç,
Paylaşabilmeyi seviyorum.

Kalabalıkta birine çarparken
“Pardon” deyip başını eğeni,
Hâlâ utanmayı bilen insanı
İçim titreyerek seviyorum.

Bazen sinirliyim, doğru,
Dünya üstüme üstüme geliyor.
Ama tüm bu gürültünün içinde
Bir kuş sesi kalıyorsa, seviyorum.

Gecenin üçünde uyanıp da
Her şeyi sorgulayan ben bile
Sabahın ilk ışığında camdan
Umuda benzeyen şeyleri görüyor.

Yufka yüreğimle saklanıyorum
Kaba cümlelerimin arkasına.
Kimse anlamıyor belki ama
Ben incitmekten çok korkuyorum.

Birinin “iyiyim” demesi yalan,
Bunu anlayıp susabileni,
Çözüm değil sadece varlığıyla
Yanında duranı seviyorum.

İçimde hırçın bir adam var evet,
Duvara vuran, diş sıkan, susan.
Ama onun kalbinde de bir yer
Güzel olanı korumaya çalışan.

Ben sevmeyi eksik öğrenmedim,
Fazla öğrenip yoruldum biraz.
Yine de vazgeçmiyorum,
İyiliği sevmekten vazgeçmem asla.

Bir gün her şey çok zor olsa da
Bu yumuşak yer kalacak içimde.
Çünkü ben, tüm bu sinire rağmen
İnsan olmayı seviyorum.

Akşam olunca sokaklar sakin,
Camda yanan tek bir ışığı
Birinin hâlâ beklediğini
Düşünmeyi seviyorum sessiz.

Bir battaniyeye sarılıp da
Dışarıda fırtına varken bile
İçeride güvende olma hâlini
Derin derin seviyorum yine.

Bir defterin boş ilk sayfası,
Henüz yazılmamış ihtimal.
Kötü bitse de her hikâye
Başlarken masum, bunu seviyorum.

İçimde öfke var, inkâr etmem,
Bazen bir bakış yetiyor taşmaya.
Ama tam o anlarda bile
Bir çiçeğe zarar vermemeyi
Kendime borç bilip seviyorum.

Bir yaşlıya yol veren genci,
Otobüste ayağa kalkanı,
Küçük ama gerçek bir iyiliği
Kalabalıkta seçmeyi seviyorum.

Denizin kıyıya vuruşunda
Bir sabır var, bir tekrar.
Vuruyor, çekiliyor, kızmıyor,
Ben de öyle olmayı seviyorum.

Gece lambası açık uyuyan
Korkak bir çocuğu anlıyorum.
Dünya büyük, karanlık bazen,
Korkmasına kızmamayı seviyorum.

Birinin sesini yükseltmeden
Derdi anlatabilmesini,
Bağırmadan da güçlü olmayı
Öğreten insanı seviyorum.

Evet, ben sinirliyim çoğu gün,
Tahammülüm ince bir ip.
Ama kopmadan durabildiğim
Her anla gurur duyuyorum gizli gizli.

Bir pencere aralığından sızan
Sabah serinliğini seviyorum.
Yeni bir günün “deneyelim”
Diyen hâlini seviyorum.

Kırıldığımda küsmek yerine
İçime kapanmam belki kusur.
Ama kimseyi incitmemek için
Susmayı seçmeyi seviyorum.

Birinin gözleri dolup da
“İyiyim” demesindeki yalanı
Anlayıp üzerine gitmemeyi
Merhamet sanıp seviyorum.

İçimdeki hırçın taraf bağırır,
“Bu dünya sana göre değil” der.
Ama kalbim sessizce karşı çıkar:
“Yine de güzel şeyler var” der.

Bir kahkahanın yarım kalması,
Bir tebessümün utanarak gelişi,
İnsan olmanın o kırık hâlini
Tüm kusuruyla seviyorum.

Beni sinirlendiren bu hayat
Aynı zamanda sarıyor bazen.
Ben bu çelişkiyle yaşamayı
Öğrendim, sevmeyi öğrendim.

Belki çok yumuşağım bu dünya için,
Belki fazla hissediyorum.
Ama sertleşip taş olmaktansa
Böyle kalmayı seviyorum.

Eğer bir gün tamamen yorulursam
Bu satırlar hatırlatsın diye:
Ben hâlâ bebeğin gülüşünü,
Güneşin denize düşüşünü,
İnsanın iyi kalabilmesini
Tüm kalbimle seviyorum.