Seviyor Musun Şiiri - Hamit Atay

Seviyor musun

“Seviyor musun?” diyorsun,
sanki tek kelimeye sığacakmış gibi
bunca yılın kırıkları,
yarım kalmış cümleleri,
gecelere bırakılmış iç çekişleri…
Sevmek neydi ki?
Birine alışmak mı,
yoksa gitse bile içinde yer açmak mı?
Kal diyebilmek mi,
yoksa kalmasa da incitmemek mi?
Ben sevmeyi
yük olmadan öğrenmiş insanlardanım.
Sahiplenmeden,
boğmadan,
“benim” demeden de
sevebileceğimi biliyorum.
Seviyor muyum?
Evet…
Ama yüksek sesle değil.
Kalabalıklara ilan ederek değil.
Bir çayın soğumasını fark edecek kadar
dikkatle seviyorum.
Sevgi dediğim
birinin suskunluğunu yanlış anlamamaktır.
Her uzaklığı terk ediş sanmamaktır.
İnsanın içinin bazen karışık olabileceğini
kabul edebilmektir.
Ben sevmeyi
yarayı kaşımadan öğrendim.
Acıyı romantikleştirmeden,
acıdan kahraman yaratmadan.
İnsan olduğu için sevdim insanı,
kusurlarıyla birlikte.
“Seviyor musun?”
diyorsun ya…
Eğer sevmek;
gece yarısı aklına düşeni
sabah olana kadar yormamaksa,
evet seviyorum.
Eğer sevmek;
yanında olamasam da
yük olmamaksa,
evet seviyorum.
Eğer sevmek;
gitmek isteyenin arkasından
beddua değil,
bir sessizlik bırakmaksa,
evet… seviyorum.
Ama şunu bil:
Ben sevgiyi
esaret sanmam.
Kimseyi bana mahkûm etmem,
kendimi de kimseye.
Sevgi;
yan yana yürüyebilmektir,
birbirinin önüne geçmeden.
Düşerse tutmak,
ama yürümeyi ona bırakmaktır.
O yüzden soruna cevabım
tek kelime değil.
Bir şiir kadar uzun,
bir ömür kadar sade:
Seviyorum…
Ama insan gibi.
Az ama gerçek.
Sessiz ama derin.
Ve en önemlisi;
incitmeden.
Hamit Atay