Dünya Şiiri - Hamdi Oruç

Dünya anne demek
Anneyi almak da ne
Cennetin gölgesi olmadın bana dünya...

Sevincim öldü anne

Sevinci ölsün dünyanın
Sevincim öldü anne

Öldün anne
Ömür sofrasında baldın anne
Cehennem uçurumunda tutunduğum daldın anne

Yürüdüğüm yollar sensiz
Oldu sessiz ve ıssız ve cılız
Kokladığım çiçekler sensiz
Sessiz...
Dağ ova sensiz
Sessiz...renksiz tatsız...
Yazdığım şiirler sensiz
Sessiz...ağlıyor sessiz sessiz

Sevinci ölsün dünyanın
Yüzü gülmesin
Ağlasın o da hep...
Aldı seni
Sevincim öldü anne

Sen gittin sevincim öldü anne
Zaman zifiri geceye ilişti kaldı anne

Susturmuşum dilimi
Kederle doldurmuşum kucağımı elimi

Sevinci ölsün dünyanın
Aldılar seni
Sevincim öldü anne

Yine dizine koysam başımı
Dünya taşımaz yükümü taşımı
Dünya olmaz ki annne annesize
Dünya çöktü üstüme sensizdim acizdim o kaplandı
Sevinci ölsün dünyanın
Sevincim öldü anne

Çiçekler açıyor ben soluyorum
Seni bulmak için rüyalara dalıyorum

Dünya baharında cennet çiçeğimdin
Gönlüm görmez çiçekleri tek çiçeğimdin

Sevinci ölsün dünyanın da
Gülesin yüzü dünyanında...