Sevilmenin de Bir Tadı Varmış

Sevilmenin de bir tadı varmış meğer
Karşılaştığımız o ilk bakışta gözlerinin uçurumundan düşerken anladım.
Gözlerimde yankılandı sanki
Uzaklardan gelen bir melodi.
Bir an sustum, anladım ki
Sessizlik bile sana dair.

Meğer sevilmek
Avuçlarında ısınan yoksul bir sabahmış.
Yüreğime işlemiş, habersizce
Kim bilir hangi an, hangi sözcükte.

Bir gözlerin var ki durur tam karşımda,
Bütün lügatları hükümsüz kılar, dudaklarımı mühürler.
Sonsuz bir sessizliği konuştuk seninle çok kez,
Ben sevilmenin o kekremsi tadını senin harelerinde yudumladım ilk kez.

Ellerin ellerimde, zamansız bir bahar
Ne kış ayazı deler bu anı, ne yazın sıcağı.
Sevilmenin de bir tadı varmış;
Ben sana o yavan aşk şarkılarındaki gibi değil,
Ekseninden kopmuş bir dünya gibi,
Çaresizce dönüyorum.

Sokaklarda yürürken omzuma dokunan
rüzgar bile senden,
Güvercinlerin kanat çırpışında
sen varsın, bir şeyler fısıldar gibi.
Seninle yıkandığından beri bu hayatın tadı,
Daha efsunlu, daha derin.

Belki şimdi Üsküdar kıyısında dalgalar öksüz kalmıştır bizi görmeyince,
Galata dersen, o kibirli kulesiyle yollarımızı gözlüyordur, eminim.
Bakırköy'ün o telaşlı kalabalığında bile suspus olup bizim için zaman durmuştur.

Şimdi bilirim artık, aşk bir masal değil,
Her gün yeniden yazılan bir hikâyedir.
Sevilmenin tadı, içimizde büyüyen bu şiir,
Adını sen koy, ben bir ömür söylerim.
Sevilmenin tadını bir senin ellerinde hissettim.