Sevildikçe Şiiri - Gizem Bursa

Neler bekledik,
Hep bir şeylere, birilerine umut bağladık.
Bir güzel söz, bir sıcak bakış,
“Ben de seni seviyorum” diyen bir kalp aradık.

İnsanları sevdik,
Belki biraz fazla sevdik.
Kırıldık ama belli etmedik,
Gittiler… yine de arkalarından iyilik diledik.

Sevilmek istedik sadece,
Birinin kalbinde gerçekten yer etmek…
Arandığımızda mutlu olmak,
Özlenmek, merak edilmek,
“İyi ki varsın” denilen kişi olmak istedik.

Neler bekledik…
Oysa bazen beklemekten yoruldu kalbimiz.
Çünkü insan en çok,
Sevdiğinden bekliyor sevgiyi.

Sonra öğrendik;
Herkes bizim kadar güzel sevemiyor.
Herkes kalbini bizim kadar açık tutamıyor.
Ve bazı insanlar,
Kendilerine verilen sevgiyi bile taşıyamıyor.

Yine de vazgeçmedik sevmekten.
Çünkü insan sevdikçe insan,
Sevildikçe biraz daha tamamlanıyor.

Belki de bütün mesele buydu:
Birilerini bulmak değil,
Bizi olduğumuz gibi seven bir kalpte
Kendimizi bulmak…

Ve bir gün,
Hiç beklemediğimiz bir anda,
Bütün beklentilerimizin sustuğu yerde
Gerçekten sevildiğimizi hissetmek.