Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
güzel dileklerine katılıyorum güzel insan.....
Değerli Usta Şair Kadir Tozlu Kardeşim,
Yazınızı okuduğumda, her zaman düşündüğüm gerçekler, bir kez daha geldi aklıma. İnsanlar içinde yaşadıkları toplumun rengini, kokusunu yansıtırlar.. Başarılı olan neden taktir edilmez ülkemizde ? Başarılı olanlara neden çelme takmaya kalkarlar ? İnsanları neden bencil kılar aşırı dünya varlığı ? Toplumları birlikte kılan onların eğitsel kültürleridir. Bir söz vardır sizinde anımsayacağınız, ' Aptal dostum olacağına, akıllı düşmanım olsun' deriz. Biliriz ki, aklını iyi kullanan düşmanınız dahî olsa size zarar vermeyecektir.
Bir aşama, bir atılım yaratmalı, bencilliği, egoizmi aşmalı, insan sevgisini ölçüye vurulamaz değer kabul etmemiz için çok farklı düzeyde eğitilmemiz gerektiğini düşünüyorum.
Sevgiler, başarılar..
Sevgi dolu yüreğinizi kutlarım. Saygılar
sevgi karşımızdakini mutlu kılmak degilmidir karşılıksız kutlarım saygılarımla
Tüm bu getirisine karşılık hiçbir götürüsü yoktur sevmenin…
Sevdiklerimizi mutlu etmek yalnızca hediyelerle, parayla olmaz.
İçten ve sevgi dolu bir gülüş bile mutlu etmeye yeter insanları…
kutlarım ne mutlu seve bilene....
Güzel çalışma emek veren yüreğiniiz kutlarım kalemini daim olsun
Saygılar
MehmET Emre ASLANTÜRK
Sevmek…
Ne güzel bir duygu…
Yalnızca kendi rahatlığımız olmaz mutluluk kaynağımız.
Çevremizdeki insanların mutluluğunu görmek de mutluluğumuza mutluluk katar eğer seviyorsak…
Ne mutlu böylesine mutlu olup mutluluk dagitabilene...Kadir abi okumaktan mutluluk duydum kaleminize saglik...saygilar
Düşünüp dururum bazen. Kendimize hiç yarar sağlamayacak bir eylemi yalnızca başkasına yarar sağlamasın diye yapmanın mantığı nedir diye.
İçimizde sevginin önünü nefret mi tıkamıştır?
Ne olurdu çevremizdeki insanların yararını da öncelikle düşünseydik?
Ne kaybederdik bize yararı olmayandan onların yararlanmasını sağlarsak?
Kendi mutluluğumuz gibi çevremizdekilerin de mutluluğunu istemek çok mu zordur?
***************************************
Keyifle okuduğum,etkileyici ve anlatımı hoş yürekten paylaşım.ON PUAN.KUTLUYORUM SİZİ...
Sevmek…
Ne güzel bir duygu…
Yalnızca kendi rahatlığımız olmaz mutluluk kaynağımız.
Çevremizdeki insanların mutluluğunu görmek de mutluluğumuza mutluluk katar eğer seviyorsak…
Tüm bu getirisine karşılık hiçbir götürüsü yoktur sevmenin…
Sevdiklerimizi mutlu etmek yalnızca hediyelerle, parayla olmaz.
İçten ve sevgi dolu bir gülüş bile mutlu etmeye yeter insanları…
Sevgi dolu her satır. Yürekten kutluyorum sizi. Yüreğinize ve kaleminize sağlık. Sevgiyle.
Sevgi vazgeçilmeyen ve onsuz yaşanmayan bir olgu.
Mutlu olmaksa sevgi ile yaşarız.
Her nefeste bir sevgi olursa,ancak o zaman mutlu oluruz.
Yüreğimle Alkışlıyorum
Yazan kaleminiz susmasın abiciğim,sevgi dolu severek ve sevilerek uzun bir yaşam dileği ile...
( tam puan )
Ayşe
Bu şiir ile ilgili 16 tane yorum bulunmakta