Sevgiye İsyan Şiiri - Abdullah Uludağ

Sevgi dedikçe, kanadı kırık kuşlar,
Düştü içimdeki her umut, her parça ışık.
Her "seni seviyorum" bir yalan oldu
Ve ben, her defasında biraz daha kayboldum.

Neden seviyorum seni, diye sorarım,
Beni yakarken, neden içim donuyor?
Bir ateş misali, her yönüyle sarıyor,
Ama sonunda kül olmak, tek gerçek kalıyor.

İsyan ediyorum sevgiye, bu kadar acı vermesi niye?
Bir kenara atıyor kalbimi, her defasında yine.
Bir aşkla büyütülürken, sonunda ne kaldı geriye?
Sonsuz bir boşluk ve sevgiye duyduğum isyan.

Her sevdanın içinde bir darbe var,
Bir içsel savaş, bir kayıp…
Ve ben, hep sevmenin bedelini ödedim,
Her gün biraz daha, bir parçam daha öldü.