Kırmızı ve uzun topuklu ayakkabıları vardı kadının...
Güneşten korkar bi yanı vardı son zamanlarda...
Geceleri çıkardı dışarı...
Siyah mini eteği, göğüs dekoltesi derin ve saçları düzleştirilmiş...
Koluna, geceye ve kıyafetine uygun bi çanta takmış yola koyulmuştu...
Trafiğin vızır vızır aktığı bir caddede öylece durdu...
Usulca yanına yanaşan arabaya eğildi...Bir süre sonra bindi ve gitti...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta