Erguvan çiçekleri mis kokularıyla dalıyorlardı güneşsiz yalnızlığıma
Neden hep böyle biçimsiz yaşamları sahipleniyordum
Durduk yere galibiyet yeminleri eden başarılı komutan
Hislerimin kuytularında çırpınan minik bir serçe
Kan kırmızısıydı sensiz haykırışlar
Aşkı zamansız uçan bir martı gibi titrek ve soğuk hissettim
Bırakıp gitmek zordu, acıydı, dayanıksızdı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta