Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
EVET DOSTUM BU DÜNYADAKİ YAKMADIKLARI NE KALDIKİ?ONLARDA YANACAKLAR GÖRECEKSİN VALLAHİ,ETME KULUM BULURSUN İNİLEME ÖLÜRSÜN BUNLAR BOŞA DENMEDİ. MÜNEVVER ŞENOL
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta