Sevgilim,
Bugün yine erken uyandım.
Pencerenin önünde, çayın buharına karıştı düşüncelerim.
Sokaktan geçen bayanların hiçbiri sen değil…
Fakat ben, her sese dönüp bakmaktan vazgeçemiyorum.
Günlerdir sana söylemek istediğim bir şey var:
Sensizken bile seni yaşamaktan yorulmadım.
Oturduğum bu dar odada,
Eşyaların gölgesinde senin yüzünü aradım.
Bazı geceler yastığa başımı koyduğumda,
Dudaklarım istemeden senin adını fısıldadı.
Biliyorum, bu şehir bizi bir araya getirecek kadar cömert değil.
Ama yine de umut, kapı aralığından sızan bir ışık gibi duruyor içimde.
Sen gelmesen bile, ben orada bekleyeceğim.
Çünkü insan, birini gerçekten severse
Onu beklemekten başka ne yapabilir ki?
Sen gelene kadar,
Ben burada sana doğru bakan bu sessizlikte kalacağım.
Aşk
Kayıt Tarihi : 8.8.2025 13:52:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!