Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
icine ceken bir siirdi....kutlarim.
muzeyyen baskir
ÖNCELİKLE ŞUNU SÖYLEMEK İSTERİM ŞİİRİNİZ BENİ ÇOK ETKİLEDİ.YÜREKTEN YAZILMIŞ OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM.İNSAN AZ ÇOK ÇEKİLEN ACILARI HİSSEDEBİLİYOR.ÇOK GÜZEL BİR ŞİİR...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta