Ey yarim sen bilir misin kapıyı anahtarla açmak nasıl bir duygu. Bilir misin yokluğunla sohbet etmeyi. Yalnızlık, gözlerinin içine baka baka öyle bir güler ki insana. Sesizliğin kahkahalarında boğulmak nasıldır tatın mı hiç. Yarini rüyalarında öpebilmek ya da yokluğunu yar bilmek. Sen hiç işittin mi seni seven birinden o son elvedayı. Ne olur işitme isterdim. O serçe kalbin kaldıramaz bu acıyı. Ben bile ezilerek bitiyorum her geçen gün. Ama sanadır malesef bu son "ELVEDA".
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta