Canımda hayat bulan sevgilisin
Sen hep düşünü kurduğum
Hayal olarak kalacak sandığım
Canımda hayat bulan sevgilisin
Gözümü açınca kaybolan
Umutsuzluk içinde güneş
Merhaba derken yeniden doğan
Beni ben yapan sevgilisin
Seninle ışıldamaya başladım
Nefes aldı solan sevgim
Adeta yeniden doğdum
Hayat bulduran sevgilisin
Ürküp kaçmıyor ay yıldız
Karanlıklar değmiyor üstüme
Boğmuyor yalnızlıklar
Sessizliğime ses sevgilisin
Konduramadığım busemdin
Heyecanını yeniden alan
Tadını dudağımda bırakan
Umuduma yelken sevgilisin
Üzüntü sarkık penceremde
Düştü düşecek korkularında
Tebessümü içime aniden koydun
Yüzümü güldüren sevgilisin
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta