Tenimi dağlıyor yokluğun
Saçımda, dudağımda, boynumda nefesin yerine soğuk bir yağmur
Gece tapılası bir karanlıkla işliyor içime
İnce bir desen süslüyor gökyüzü gibi kapkara kalbimi
Şaşırtıcı; ama hem özlüyorum seni hem deli gibi kıskanıyorum
Ki ben içimde bir taş parçası taşıdım bu güne dek
Güzel, kıymetli ve hatta -belki- paha biçilemez
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta