Sevgili günlük...
Bugün de yine hiçbir şey değişmedi.
Baharın kokusu artık içime sinmiyor,
sanki önüme bir set çekilmiş....
Bahçedeki gül bile kendi halinde.
Ne zaman yanına gidip koklasam...
O'nun kokusunu alamıyorum artık.
Ne de olsa O'nun ellerinde büyüdü.
Aynı O'na olan aşkım gibi.
Ve şimdi ikimiz de yapayalnız kaldık.
Zamanla alışır, unutursun deniyor.
Geçen her saniye kalbime vuruyor.
Bir ömür bitti de bu hasret bitmedi.
İçimde kıyamet kopuyor... kopuyor!
Sevgili günlük...
Gece yine ağırlığını koydu odaya.
Tam elime kağıdı kalemi alıp,
onun adını yazacak oluyorum,
Mürekkep kağıtta dağılıyor,
harfler birbirine karışıyor...
Onsuz geçen her saniye,
canımdan koca bir parçayı alıp götürüyor.
Kader dedikçe hiçbir şey değişmiyor
Giden sevdalar yarım kalıyor
Bir elveda ile gitti gideli
İçimde fırtına kopuyor... kopuyor!
Sevgili günlük
Gör ki, eskiden kalan o kör alışkanlık...
Birbirimize sığındığımız o eski sıcaklık...
Şimdi elimde bir avuç soğuk kül.
Henüz yapraklar dalından kopmamışken,
Mevsimler bile bize sırtını dönmüşken,
Sicim sicim dökülen hayallerimiz...
Şimdi ayaklar altında, paramparça.
Zaman geçtikçe hiçbir şey değişmiyor
Yaram kapanmadı ve hala kanıyor
Unut deyişiyle kıvılcım parladı
Ayrılık ateşi yakıyor... yakıyor!
Sevgili günlük...
Yine gece yarısı oldu...
Ve her şey eskisi gibi, umutsuz....
Belki... O'nu bir daha göremeyeceğim.
Belki sabır, ötelenen hayal kırıklığıdır sadece.
Bilemedim...
Neyse... Boş sayfan da kalmadı artık...
Işıkları söndürüyorum.
Kayıt Tarihi : 22.07.2026 14:05:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
