Sevgili Canlar Şiiri - Hasan Çekmecelioğlu

Sevgili Canlar;
Renk, ten, dil, din, cinsiyet ayırmadan hepinizi sevgiyle kucaklıyorum. Bu yazımda; böbürlenerek, hiç bitmeyecekmiş gibi hoyratça geçirdiğimiz, ama gerçekte neredeyse anlık denecek kadar kısa olan yaşamımıza anlam kazandıran mutluluklar ve üzerinde yaşadığımız, herkesin göz diktiği coğrafyamızı, tanıyıp ta tanımazlıktan geldiğimiz insanları dilimin döndüğü kadarıyla anlatmaya çalışacağım.
Acı ama ne yazık ki gerçek; çoğu zaman, bizler de eleştirdiğimiz, belki de bize karşı yapıldığında şiddetle karşı çıktığımız birçok eylemi, hatayı, ihmali yapar olduk. Mesela paylaşmayı unutup, sıradan ve bizden başka kimseye yararı olmayan, basit işlerle avunur, övünür olduk. Bazen, biz de ihmal etmiyor muyuz, sevdiklerimizi? Sorumluluklarımızı yerine getirmeyi, sevdiklerimize duyduğumuz sevgimizi hissettirmeyi ertelemiyor muyuz?
Neden dolandırmayı severiz ki sözlerimizi? Eleştirilecek bir durumu neden insanın yüzüne karşı söyleyip, eleştirmeyiz de arkasından dedikodusunu yaparız? Neden bize güvenen insanların zaaflarından yararlanmaya yelteniriz, neden? Veya neden eleştiriyi usulü dışında, ulu orta yerde, çirkince, insanları aşağılama yöntemi olarak kullanırız?
Yüzümüzde, gülücükler donmuyor mu, gördüklerimizin, duyduklarımızın karşısında? Garip ama ara sıra, bizim de gözyaşlarımız tebessümle karışmıyor mu? Zamanın değerini unutup, küsmüyor muyuz hayata?
Şöyle bir geriye dönüp baktığımızda görmek istediğimiz güzel şeyler olsun, anılarımızda, çevremizde kısaca hayatımızda. Sevgimizi, yüreğimizi, hak edenlerden esirgemeyelim ve içimizde var olan güzellikleri açığa çıkarmak için sevgiyi üstün ve egemen kılalım. Kısacası içimizdeki sıcak sese kulak verelim. Şöyle daha bir sıkı sarılalım sevdiklerimize, sevenlerimize, dostlara ve yaşama. Yıllar boşa gitmesin, zorluklarla, zorbalıklarla, kinle nefretle, zaman kaybetmeyelim. Hoşgörülü olalım, sevgiyle yapılan her şey güzeldir. Sevgiyle hayat daha da anlam kazansın.
Önemli olan, ne yaptığımız değil; severek, benimseyerek, isteyerek yapmak ve ondan kendi adımıza olduğu kadar, içinde yaşadığımız dünyamız, beraber yaşadığımız, insan ve her türlü canlı adına da bir görev, bir sorumluluk çıkartmak. Çünkü biz; bu dünyanın çocuklarıyız. Çünkü biz; bu değerlerle varız.
Bu dünyada, yalnız olmadığımızı bir kabullenebilsek, fark edebilsek belki de her şey daha da güzel olacak. Doyasıya doğrularla, kırmadan, dökmeden yaşamanın tadına varabilirsek. Bunu çevremize yaşatarak, birlikte yaşamanın güzelliklerini anlatarak değil, uygulayarak gösterebilsek keşke.
Zirveye ulaşmak için öyle çok, emek ve çaba harcıyoruz ki, belki de bu telaşla yanı başımızdaki mutluluğu bile fark edemiyoruz. Oysa bu çabanın bir kısmını birbirimizi anlamak için, birbirimizi olduğu gibi kabullenmek için harcasak gerçek mutluluğun kaynağını bulduğumuzu anlayacağız.
Öğrenmenin yaşı olmadığı gibi, yaşamanın da yeri, yaşı, zamanı olmaz. Varım demek, diyebilmek için beklemeye gerek yok. Neden şimdi, gülümseyerek yeni bir başlangıç yapmıyor ve kucaklamıyoruz hayatı? Hemen şimdi. Hiçbir şey için gecikmiş sayılmayız. Egolarımızı tatmin etmek için ısrarcı olduğumuz, ancak beyinlerimizin onaylamadığı saçma sapan duygu ve düşüncelerden arınalım. İnsanları tenine, dinine, düşüncesine ve hatta cinsiyetine göre sınıflandırıp, bizdendir, onlardandır diyerek ötekileştirme gibi bahanelere sığınmayıp uyanalım artık.
Yeter ki isteyelim elimizde her gönül kapısını açan ve adına sevgi denilen bir anahtar bulunduğunu hiç unutmayalım. Sevgiyi bencillik uğrunda hunharca katletmeyelim. Anlayacağınız onu bir yerlere gelmek, bir şeyleri elde etmek için pazarlık aracı olarak da görmeyelim. Beklentisiz ve karşılıksız sevelim. Çünkü sevgi ve hoşgörüye gönül verenler, hayatın değerini bilerek çok daha iyi yaşar ve yaşatırlar.
Sevgiyle, sevdiklerinizle upuzun yaşayın emi?

Defne;06 Şubat 2026