Sevgili Şiiri - Nalan Akaslan

Basitleştirmeye çalıştığım düşüncelerimin kesti bileklerimi
Dünyanın neresine gidersem gideyim gözlerime bağlamam gereken bir kumaş parçası incitti Yüzyıllar önce tek parça kayadan oyulmuş heykelleri
Görmem, düşünmem ve hatta sana anlatman da yasaklanmıştı ey sevgili
İnsanların kendilerince çok önemli dertleri
Yüzümde bir gülümseme, merak maskesi
Boş hayatların bitmek bilmeyen boş hikayeleri
Boynuma dolandı her bedenden parça parça koparıp kalınlaştırdıkları ipleri
Ahlak onların, düzen onların, ben bir izleyici ve izlediğim şey kız çocuklarının oynadığı evcilikti
Sevgiliyi de; öpmek, koklamak ve sevişmek dışında algılayamadı zihniyetleri
Oysa yaşam bulmuş, nefes almış, kaçmış, sığınmıştım hem yakın hem uzaktı teni
Tuttuğum elleri değil, beni ben gibi idrak edişiydi
Bizden önce bir avuç insanın yaptığı gibi
Görkemli eserler yaratamadık ama çizdik içimizdekileri
Şelaleler boşalmıştı içimizden, volkanlar patlamış güneşi örtmüştü, gündüzümüz aratmıyordu geceyi
Dünyaya sığmayacak dev bir yıldızı omuzlayamadık evimiz gibi
Okyanusları da gemilerle aşamadık yeni keşifler yapamadık belki
Sımsıkı sarılabildik, aşkta acemiydik bulamadık rol yapmak için uygun sözcükleri
Beni yoran ne aşk ne bir sevgili ki adım atmaya takatimin kalmadığı yollarda baki
Yaşamaya çalıştığım o zor hayatı sıradan göstermek yordu beni