Gözlerimi açtığım bu yaşamda, seni tanıdım,
Sabahın ilk ışıklarında, bir gülün üzerindeki çiğ damlası gibi susamıştım sana,
Sen özlem denen illetime merhem oldun,
Gönlümün zemherisinde titreyen âşkım, ışığınla ısındı, yeşerdi, renklendi.
Sen geldin, hüznüme bahar oldu yollar,
Kalbimin çorak tarlasında çiçekler boy verdi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta