Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
daha kaç mevsim geçmeli yokluğunun üzerinden
kaç kere kalkacak cenazen yüreğimden
daha kaç ezan okunacak bu minareden
ne kadar zaman geçmeli unutmanın eşiğinden
KEŞKE UNUTMANIN BİR ZAMANI OLSAYDI SEVGİLİ HANDAN...
O ANLARDA ÜÇ BEŞ HAP ALIR UYUYARAK GEÇİRİRDİ İNSAN...
AMA MALESEF YOK...
YÜREĞİNE SAĞLIK...
SEVGİLERLE...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta