Kasım 1950 Yalacık. Dörtdivan-BOLU. Ayvalı-ANKARA
Sevgi, etten ve kemikten bedenlerimizi insanlaştıran yüce
bir değerdir. Sevgi, gönül temizliği ve ruh yüceliğidir. Ölçülü, dengeli, ahlâklı, terbiyeli, seviyeli, dürüst ve temiz bir sevgi, Evren’in ruhudur.
Sevgiyi yitirdiğinde, insandan geriye birşey kalmaz. Eğer
sevgi olmasaydı, herşey acımasız bir kıyıma uğrardı. Gök’
teki Güneş’in aydınlık ve ısısına eş, gönüllerimizdeki aydınlık ve sıcaklıktır sevgi. Sevgi, gönüllerimizdeki güneştir.
Sevginin kıyımı yüreklere ateş saldığında, umutlara yangın düşer. Umutların yangını, yüreksizin, vicdansızın ve sevgisizin işidir. İnsanlar, en çok böyle yangınlarda yanar, kül olur. Onların katillerini bulup yargılayacak yasalar da yoktur.
Ne kadınlar sevdim zaten yoktular
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular
Devamını Oku
Yağmur giyerlerdi sonbaharla bir
Azıcık okşasam sanki çocuktular
Biraksam korkudan gözleri sislenir.
Ne kadınlar gördüm zaten yoktular




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta