Sevgi ve Nefret Şiiri - Mustafa Han

Gâh bülbülüm gülistanda öterim
Gâh fırtına olup kırar yıkarım
Nefse uyar arkasından bakarım,
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Kimi zaman zalim oldum bilmeden
Kimi zaman mazlum kaldım gülmeden
İmtihandır dedim geçtim ölmeden
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Bir nefeslik ömür sermayem benim
Gelip geçen kervan oldu dünlerim
Hesap günü söylenecek sözlerim
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Çok yanıldım doğru sandım eğriyi
Geç fark ettim gönül denen doğruyu
Çekip durur oldum ben bu ağrıyı
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Kimi zaman yağmur oldum çöllere
Kimi zaman diken serdim güllere
Hesabımı nasıl verem ellere
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Nice sultan toprak oldu sonunda
Nice derviş kaldı gönül tahtında
Asıl servet saklı imiş bahtımda
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Dost aynası gösterdi hep yüzümü
Gizlemedim içimdeki sözümü
Hak biliyor sonucunda özümü
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Vakit geldi perdeleri kaldırdı
Her gün bana yeni dersler aldırdı
Tevbe edip gözyaşımı sildirdi
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Bir tohumum yeşeririm baharda
Bir yaprağım savrulurum rüzgârda
Her hâlimiz imtihandır dünyada
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.

Varlık benim, yokluk benim, sır benim,
Hem ilk nefes, hem son kalan iz benim,
Rahmet ister aciz kulun söz benim,
Bu nasıl yazıdır, bu nasıl kısmet.
Bir yanım sevgidir, bir yanım nefret.