Sevgi Varsa Şiiri - Fevzi Şahingöz

Yalnız namaz kılmakla, kulun ruhu arınmaz
Sevgi varsa gönülde, kötülükler barınmaz
Kin ve nefret taşıyan, yürekler iflah olmaz
Sevgi varsa gönülde, kötülükler barınmaz

Gönül yıkmak günahtır, Kabe’yi yıkmak gibi,
Sevgisiz bir yüreğin, yoktur ne tadı, dibi.
İster derviş ol ister, dünyanın en sahibi,
Merhamet duymayan kul, huzura hiç varamaz.

Dilde dua olsa da, kalpte kin varsa eğer,
Yapılan her iyilik, bir anda söner gider.
İnsan olan insanın, ruhu sevgiyle değer,
Nefret dolu bir heybe, menzile ulaştırmaz.

Yaratılanı sev ki, Yaratandan ötürü,
Açılsın önünde hep, saadetin her türü.
Sevda harcıyla karıl, at üstünden kömürü,
Aşkla çarpmayan yürek, gerçeği anlayamaz.

Yüzün nura boyansa, özün karanlık kalsa,
Dilin tesbih çekse de, elin harama dalsa,
Kibrin dağı aşarak, gökyüzüne uzansa;
Gönül kapın kapalı, ışık içeri sızmaz.

Hak katında tek mizan, kalbin temizliğidir
Ruhun asıl miracı, sevgi eşsizliğidir.
Bırak dünya malını, nefsin acizliğidir;
Aşkı rehber etmeyen, doğru yolu bulamaz.

Alnını secdeye de, koysan bile bin bir kez,
Asla mutlu olamaz, sevgiyle bakmayan göz
Yüce Allah Kuran’da, zalimleri hiç sevmez
Hasetliği atmadan, kul bedeni paklanmaz