Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
İnsanları hayata bağlayan gönüllerindeki umut filizleridir. Umutları ve hayalleri olmayan insanların yaşama sevinci de olmaz. İnsanlar her şeylerini kaybedebilir. Fakat tekrar yerine de koyabilir. Yeter ki umutlarını kaybetmesinler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta